Κάπου ανάμεσα στο πρώτο πτυχίο και την πρώτη δουλειά, μας έδωσαν έναν χάρτη. Μας είπαν ότι αν ακολουθήσουμε τις γραμμές, αν στρίψουμε εκεί που στρίβουν όλοι, αν γεμίσουμε το βιογραφικό μας με τίτλους και το σαλόνι μας με αντικείμενα, τότε και μόνο τότε θα είμαστε ευτυχισμένοι. Και τρέξαμε. Τρέξαμε τόσο γρήγορα που ξεχάσαμε να κοιτάξουμε αν η διαδρομή μας αρέσει. Σήμερα, κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και βλέπουμε έναν ξένο που φοράει τα ρούχα μας, που μιλάει με τις λέξεις μας, αλλά που τα μάτια του είναι άδεια. Γιατί η γενιά μας δεν κουράστηκε μόνο να προσπαθεί· κουράστηκε να υποδύεται έναν ρόλο που δεν της ταιριάζει.
Ζούμε σε μια εποχή που η επιλογή έχει γίνει η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση. Νομίζουμε ότι διαλέγουμε, ενώ απλώς επιλέγουμε ανάμεσα σε έτοιμα πακέτα ζωής που κάποιος άλλος σχεδίασε για εμάς. Διαλέγουμε καριέρες για να ικανοποιήσουμε γονείς που δεν ικανοποιούνται ποτέ. Διαλέγουμε συντρόφους για να δείχνουμε «ολοκληρωμένοι» στις φωτογραφίες. Διαλέγουμε ακόμα και τις διακοπές μας με βάση το πόσο καλά θα φαίνονται στην οθόνη ενός κινητού. Και το κόστος; Το κόστος είναι εκείνη η βουβή μελαγχολία που σε επισκέπτεται τα βράδια, όταν τα φώτα σβήνουν και η μουσική σταματά.
Είναι η συνειδητοποίηση ότι η ζωή σου δεν σου ανήκει, ότι είσαι ο θεατής στο ίδιο σου το έργο.
Αλλά πότε έγινε η αυθεντικότητα τόσο ακριβή; Πότε σταματήσαμε να ρωτάμε «τι θέλω εγώ;» και αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε «τι θα πει ο κόσμος;». Μας έμαθαν να φοβόμαστε την εξαίρεση, να τρέμουμε τη μοναξιά του να διαφέρεις. Κι όμως, εκεί ακριβώς κρύβεται η μόνη ελπίδα. Στη στιγμή που θα αποφασίσεις να κάψεις τον χάρτη. Στη στιγμή που θα πεις «όχι» σε μια ασφάλεια που σε πνίγει. Δεν είναι εύκολο να σπάσεις το κλουβί, ειδικά όταν οι άλλοι το λένε «επιτυχία». Αλλά είναι προτιμότερο να αποτύχεις με τους δικούς σου όρους, παρά να πετύχεις σε μια ζωή που δεν είναι δική σου.
Ίσως η επανάσταση της εποχής μας να μην είναι οι φωνές στους δρόμους, αλλά η σιωπηλή απόφαση ενός ανθρώπου να ζήσει αληθινά. Να πετάξει τα περιττά, να κλείσει τις οθόνες που του υπαγορεύουν πώς να νιώθει και να τολμήσει να είναι «λίγος» για τους πολλούς, αλλά «όλος» για τον εαυτό του. Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν θα μετρήσουν οι προβολές, ούτε τα πτυχία, ούτε οι αποδοχές. Θα μετρήσει μόνο αν ένιωσες τον αέρα στο πρόσωπό σου ενώ έτρεχες προς τη δική σου κατεύθυνση. Όλα τα άλλα είναι απλώς θόρυβος σε μια ζωή που περιμένει, υπομονετικά, να την διεκδικήσεις.