Η καθημερινή μας μετακίνηση στους δρόμους της πόλης μοιάζει πολλές φορές με μια άσκηση επιβίωσης, όπου ο πιο αδύναμος κρίκος, δηλαδή ο πεζός ή ο άνθρωπος με κινητικές δυσκολίες, καλείται να κάνει υπομονή.
Η ράμπα που κλείνει είναι πόρτα που κλείνει
Κάθε φορά που ένας οδηγός επιλέγει να σταθμεύσει πάνω σε μια διάβαση ή μπροστά από μια ράμπα αναπήρων, δεν κάνει απλώς μια παράβαση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Κάνει μια δήλωση: ότι η δική του ευκολία είναι σημαντικότερη από την ελευθερία κίνησης ενός συμπολίτη του. Η ράμπα δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο του πεζοδρομίου. Είναι ο μοναδικός τρόπος για να μπορέσει ένας άνθρωπος σε αναπηρικό αμαξίδιο, ένας γονέας με καρότσι ή ένας ηλικιωμένος να περάσει απέναντι με ασφάλεια.
Ο πολιτισμός ξεκινά από το πεζοδρόμιο
Συχνά ακούμε για την ανάγκη μεγάλων υποδομών και αλλαγών. Όμως, η αλλαγή ξεκινά από το πού ακριβώς θα αφήσουμε το αυτοκίνητό μας, αν θα σεβαστούμε τον χώρο του πεζού και αν θα αναγνωρίσουμε ότι ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλους. Όταν παραβατούμε, δημιουργούμε μια αλυσίδα αποκλεισμού. Ο άνθρωπος με αναπηρία αναγκάζεται να βγει στο δρόμο ανάμεσα στα αυτοκίνητα, εκθέτοντας τη ζωή του σε κίνδυνο, απλώς και μόνο επειδή κάποιος θεώρησε ότι η "στάση" του δεν θα πείραζε κανέναν.
Η αναγκαιότητα της συνύπαρξης
Η πόλη οφείλει να είναι ένας χώρος συνύπαρξης και όχι μια αρένα όπου ο δυνατότερος (ο οδηγός) κυριαρχεί επί του ευάλωτου (του πεζού). Η προσβασιμότητα είναι το θεμέλιο της κοινωνικής ισότητας. Δεν μπορούμε να μιλάμε για εξέλιξη και πρόοδο, όταν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού παραμένει "εγκλωβισμένο" στα τετράγωνα της γειτονιάς του, επειδή τα πεζοδρόμια είναι κατειλημμένα από αμάξια, μηχανάκια ή σκουπίδια.
Μια προσωπική δέσμευση
Ίσως ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα της οδικής συμπεριφοράς ως ζήτημα κοινωνικής ευθύνης. Το να μην παραβατούμε, το να διατηρούμε τις ράμπες ελεύθερες και να αφήνουμε χώρο για να κυκλοφορούν όλοι, δεν είναι δείγμα φόβου για το πρόστιμο. Είναι δείγμα αυτοσεβασμού και σεβασμού προς τον συνάνθρωπο. Την επόμενη φορά που θα βρεθούμε μπροστά από μια ράμπα, ας αναρωτηθούμε αν η δική μας ευκολία αξίζει το τίμημα της ελευθερίας κάποιου άλλου.
Εσείς έχετε βρεθεί σε κατάσταση που η έλλειψη προσβασιμότητας σας δυσκόλεψε τη μέρα; Πώς πιστεύετε ότι μπορεί να αλλάξει αυτή η νοοτροπία στην πόλη μας;