Αντίθετα, όσοι παλεύουν με ένα εσωτερικό κενό, κάνουν τη μεγαλύτερη φασαρία. Η ευτυχία που φωνάζει είναι σχεδόν πάντα μια παράσταση για τους άλλους.
Το θέατρο του παραλόγου
Ζούμε στην εποχή της δημόσιας επίδειξης. Αν δεν ανέβει στα social media, αν δεν το δουν οι άλλοι, αν δεν πάρει το απαραίτητο feedback, για πολλούς δεν συνέβη ποτέ. Η ευτυχία έχει γίνει ένα προϊόν που πρέπει να "πουλήσεις" για να επιβεβαιώσεις την αξία σου. Όμως, η αληθινή στιγμή, εκείνη που πραγματικά σε γεμίζει, είναι συνήθως η στιγμή που ξεχνάς να βγάλεις το κινητό σου.
Γιατί φοβόμαστε τη σιωπή
Το πρόβλημα ξεκινά όταν φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι με τα συναισθήματά μας. Αν η ζωή μας δεν δείχνει "τέλεια", νιώθουμε ότι αποτυγχάνουμε. Έτσι, δημιουργούμε μια βιτρίνα. Ξοδεύουμε τόση ενέργεια στο να πείσουμε τον κόσμο ότι όλα είναι υπέροχα, που στο τέλος ξεχνάμε να ζήσουμε την ίδια τη ζωή. Η ανάγκη για συνεχή επιβεβαίωση είναι το νούμερο ένα σημάδι ότι κάτι δεν πάει καλά από μέσα.
Η ηρεμία δεν διαφημίζεται
Αν δεις κάποιον να προσπαθεί υπερβολικά να σου δείξει πόσο τέλεια περνάει, να θυμάσαι: δεν το δείχνει σε σένα, το δείχνει στον εαυτό του για να το πιστέψει. Η πραγματική χαρά είναι αθόρυβη. Δεν έχει ανάγκη από likes, δεν έχει ανάγκη από κοινό, δεν έχει ανάγκη από εξηγήσεις. Είναι εκεί, σε γεμίζει και δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν.
Σταμάτα να παίζεις τον ρόλο
Την επόμενη φορά που θα μπεις στον πειρασμό να "ανεβάσεις" την ευτυχία σου, αναρωτήσου: "Αυτό το κάνω γιατί νιώθω καλά ή για να με δουν οι άλλοι να νιώθω καλά;". Η απάντηση θα σου δώσει το μέτρο της αλήθειας σου. Η ζωή δεν είναι παράσταση και εσύ δεν είσαι ηθοποιός.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που απόλαυσες μια στιγμή χωρίς να αισθανθείς την ανάγκη να την μοιραστείς με κανέναν;