Η Μεγάλη Παρασκευή είναι η πιο "βουβή" ημέρα του χρόνου. Είναι η στιγμή που ο χρόνος σταματά, οι καμπάνες ηχούν πένθιμα και οι δρόμοι των κοιμητηρίων γεμίζουν από ανθρώπους που κρατούν στην αγκαλιά τους λουλούδια, αλλά κυρίως αναμνήσεις. Περπατώντας ανάμεσα στα μνημεία, εκεί που αναπαύονται οι δικοί μας άνθρωποι, συνειδητοποιείς πως ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά μια άλλη μορφή παρουσίας.
Μια τυχαία συνάντηση, ένας κοινός πόνος
Συχνά, μια επίσκεψη στον πατέρα ή στη μητέρα που "έφυγε", επιφυλάσσει συναντήσεις που μας θυμίζουν ότι δεν είμαστε μόνοι σε αυτό το ταξίδι της απώλειας. Το να βλέπεις έναν φίλο πάνω από ένα μνημείο, να στέκεται με την ίδια σιωπηλή θλίψη, είναι μια υπενθύμιση της κοινής μας μοίρας. Σε εκείνα τα λίγα τετραγωνικά γης, οι τίτλοι, οι ηλικίες και οι διαφορές σβήνουν. Μένει μόνο η αγάπη που αρνείται να ξεχάσει και η ανάγκη να πούμε δυο κουβέντες με αυτούς που βρίσκονται πια "εκεί πάνω".
Η Μεγάλη Παρασκευή ως βάλσαμο
Η αυριανή ημέρα είναι αφιερωμένη στην κορύφωση του Θείου Πάθους, όμως για τον καθένα από εμάς είναι και μια προσωπική συνάντηση με τις δικές μας απώλειες. Ο Επιτάφιος που θα περάσει από τους δρόμους, μεταφέρει μαζί του τους καημούς κάθε σπιτιού. Είναι η μέρα που επιτρέπεται να δακρύσουμε, να θυμηθούμε τη φωνή, το γέλιο και το βλέμμα των αγαπημένων μας που λείπουν. Οι άνθρωποι που χάσαμε δεν είναι απλώς ονόματα σε μάρμαρα· είναι οι ρίζες μας, οι δάσκαλοί μας και οι προστάτες μας από ψηλά.
Η ελπίδα πίσω από το πένθος
Παρά τη θλίψη της ημέρας, η Μεγάλη Παρασκευή κρύβει μέσα της την υπόσχεση. Όπως η φύση ανθίζει την άνοιξη πάνω από τη σιωπή του χειμώνα, έτσι και η πίστη μας διδάσκει πως η αγάπη είναι ισχυρότερη από τον θάνατο. Οι άνθρωποι μας "εκεί πάνω" συνεχίζουν να ζουν μέσα από τις πράξεις μας, τις προσευχές μας και τον τρόπο που κρατάμε τη μνήμη τους ζωντανή.
Αύριο, ας ανάψουμε ένα κερί όχι μόνο για το Θείο Δράμα, αλλά και για κάθε αγαπημένη ψυχή που μας λείπει, στέλνοντας ένα μήνυμα ότι η αγάπη δεν γνωρίζει σύνορα ανάμεσα στη γη και τον ουρανό.