Μια τυχαία συνάντηση ανάμεσα στα μάρμαρα και το βουβό παράπονο της Μεγάλης Παρασκευής

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που η ζωή σε φέρνει αντιμέτωπο με την αλήθεια της με τον πιο απρόσμενο τρόπο. Περπατώντας στο κοιμητήριο για να ανάψω το καντήλι στον πατέρα μου, οι σκέψεις ήταν οι συνηθισμένες. Όμως, η εικόνα ενός φίλου να στέκεται πάνω από ένα μνημείο λίγο πιο πέρα, με "πάγωσε". Σε εκείνη τη σιωπηλή συνάντηση, χωρίς πολλά λόγια, κατάλαβα ότι η Μεγάλη Παρασκευή δεν είναι μόνο στις εκκλησίες, αλλά σε εκείνα τα μονοπάτια που η απώλεια γίνεται κοινή μοίρα.

Η μοναξιά που μοιράζεται

Είναι παράξενο πώς ένας χώρος που συνδέεται με το τέλος, μπορεί να σε κάνει να νιώσεις τόσο ζωντανός. Βλέποντας έναν γνωστό άνθρωπο σε εκείνη τη θέση, συνειδητοποιείς ότι όλοι κουβαλάμε έναν "σταυρό". Οι άνθρωποι που βρίσκονται "εκεί πάνω" δεν είναι απλώς αναμνήσεις· είναι η δύναμη που μας κάνει να συνεχίζουμε. Αυτή η τυχαία συνάντηση ανάμεσα στα μνήματα ήταν μια υπενθύμιση πως ο πόνος, όταν μοιράζεται, γίνεται λίγο πιο υποφερτός.

Το νόημα της αυριανής ημέρας

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι η μέρα που οι ουρανοί ανοίγουν για να ακούσουν τα παράπονά μας. Είναι η μέρα που το "γιατί" συναντά τη γαλήνη. Σκύβοντας πάνω από το μάρμαρο, δεν βλέπεις μόνο το παρελθόν, αλλά και το μέλλον που σου χάρισαν εκείνοι που έφυγαν. Οι δικοί μας άνθρωποι μας βλέπουν, μας προσέχουν και ίσως χαμογελούν όταν μας βλέπουν να ανταμώνουμε με φίλους, ακόμα και κάτω από τέτοιες συνθήκες.

Η αγάπη που δεν θάβεται

Η μνήμη είναι το μόνο πράγμα που ο θάνατος δεν μπορεί να νικήσει. Αύριο, καθώς θα ακολουθούμε τον Επιτάφιο, ας φέρουμε στο νου μας εκείνη τη στιγμή στο κοιμητήριο. Ας σκεφτούμε ότι οι άνθρωποι που χάσαμε είναι παρόντες σε κάθε μας δάκρυ αλλά και σε κάθε μας χαμόγελο. Η αγάπη που τους έχουμε είναι το φως που θα καίει πάντα, σαν το ακοίμητο καντήλι που με τόση φροντίδα ανάβουμε.

Ας είναι η φετινή Μεγάλη Παρασκευή μια ευκαιρία να πούμε όλα όσα δεν προλάβαμε, με τη σιγουριά ότι εκεί ψηλά, μας ακούνε καθαρά.

Πηγή : NKS