Αυτό δεν είναι αγάπη: Η αλήθεια πίσω από τις κλειστές πόρτες και η σιωπή που πρέπει να σπάσει

Ανοίγεις την τηλεόραση, σκρολάρεις στο κινητό σου και η είδηση είναι πάλι εκεί. Άλλη μία γυναίκα νεκρή. Άλλη μία "κακιά στιγμή", άλλο ένα "θολωμένο μυαλό", άλλο ένα έγκλημα "πάθους" όπως βολεύει ορισμένους να το βαφτίζουν.

 Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από λέξεις που ξεπλένουν δολοφόνους και να κοιτάξουμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο.

Η βία πίσω από τις κλειστές πόρτες δεν αφορά γενικά "τους άντρες", ούτε είναι πόλεμος των φύλων. Αφορά μια βαθιά άρρωστη νοοτροπία και ένα Κράτος που, με την αδιαφορία και τους νόμους του, καταλήγει να γίνεται ηθικός αυτουργός.

Το σύνδρομο του "Μου ανήκεις"

Ας ξεκινήσουμε από τη ρίζα. Κανένας δεν ξυπνάει ένα πρωί με το ένστικτο του δολοφόνου. Όλα ξεκινούν από τη διαστρέβλωση της αγάπης και την ψευδαίσθηση της ιδιοκτησίας.

Μεγαλώσαμε σε μια κοινωνία όπου η παθολογική ζήλια, ο έλεγχος του τι θα φορέσει ο άλλος, με ποιον θα μιλήσει και πού θα πάει, ρομαντικοποιήθηκαν.

Όταν ένας άνθρωπος θεωρεί ότι ο σύντροφός του είναι προέκταση του εγώ του και κτήμα του, η απόρριψη φέρνει κατάρρευση. Η φράση "ή δική μου ή κανενός" δεν είναι δείγμα μεγάλου έρωτα. Είναι η απόλυτη έκφραση ενός συμπλέγματος κατωτερότητας που δεν μπορεί να δεχτεί ότι η γυναίκα έχει δική της βούληση, δική της ζωή και το δικαίωμα να φύγει.

Η σιωπή της γειτονιάς και το "τι θα πει ο κόσμος"

Μέρος του προβλήματος είμαστε και εμείς. Είναι η γειτονιά που ακούει φωνές, κλάματα και σπασίματα από το διπλανό διαμέρισμα, αλλά δυναμώνει την τηλεόραση γιατί "στα ζευγάρια δεν ανακατευόμαστε". Είναι η λογική του "κρύψτο κάτω από το χαλί" για να μην δώσουμε δικαιώματα. Αυτή η ανοχή θρέφει το τέρας. Ο κακοποιητής τρέφεται από τον φόβο και την απομόνωση του θύματος.

Ένα Κράτος-Συνένοχος και Νόμοι-Χάδι

Και πάμε στο μεγαλύτερο αγκάθι: το σύστημα. Τι ακριβώς κάνει το κράτος για να προστατέψει μια γυναίκα που βρίσκει το τεράστιο θάρρος να καταγγείλει τον κακοποιητή της;

Την στέλνει πίσω στο σπίτι της με μια απλή σύσταση. Βλέπουμε αστυνομικά τμήματα χωρίς ειδική εκπαίδευση, υποστελεχωμένα, όπου το θύμα αντιμετωπίζεται συχνά με καχυποψία. 

Το "panic button" είναι άχρηστο αν, όταν το πατήσεις, το περιπολικό φτάσει σε μισή ώρα.

Ακόμα πιο εξοργιστικό είναι το νομικό πλαίσιο. Πώς γίνεται μια προμελετημένη δολοφονία, μια γυναικοκτονία, να τιμωρείται με "ισόβια", αλλά στην Ελλάδα της πραγματικότητας τα ισόβια να μεταφράζονται σε 15 χρόνια; Πώς γίνεται να δίνεται ελαφρυντικό "πρότερου έντιμου βίου" σε κάποιον που για χρόνια ασκούσε ψυχολογική και σωματική βία κεκλεισμένων των θυρών;

Όσο ο νόμος δεν δείχνει τα δόντια του, όσο δεν υπάρχουν άμεσα ασφαλή καταφύγια (safe houses) για τα θύματα και τα παιδιά τους, το κράτος θα μετράει απλώς πτώματα εκ των υστέρων.

​"Αυτό δεν είναι αγάπη" και η κοινωνική φωνή του Κόμη Χ

​Πριν από 5 χρόνια, ο καλλιτέχνης Κόμης Χ κυκλοφόρησε ένα τραγούδι που αποτελεί γροθιά στο στομάχι, περιγράφοντας ακριβώς αυτόν τον κύκλο της ενδοοικογενειακής βίας. Τη λεκτική κακοποίηση, το πρώτο χτύπημα, τη δήθεν "μεταμέλεια", τις κρυμμένες μελανιές και την τραγική αποκορύφωση.

​Αξίζει να σημειωθεί πως ο Κόμης Χ δεν έγραψε αυτό το κομμάτι απλά για να προκαλέσει. Είναι ένας δημιουργός που σταθερά και με συνέπεια χρησιμοποιεί τη μουσική του ως όχημα για να αναδείξει πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και της ζωής. 

Στο συγκεκριμένο τραγούδι, μπαίνει στον σκληρό ρόλο του "αφηγητή" μιας άρρωστης κατάστασης, ακριβώς για να την ξεγυμνώσει. Γράφει τη σκληρή αλήθεια, βάζοντάς μας μέσα στο δωμάτιο του τρόμου, με μοναδικό σκοπό να ταρακουνήσει τον ακροατή και να αφυπνίσει συνειδήσεις απέναντι στο τέρας της κακοποίησης.

​Οι στίχοι του αποτυπώνουν την απόλυτη αλήθεια που πρέπει να μπει σε κάθε σπίτι: «Ποτέ δεν είναι αγάπη, όταν πονάει τόσο πολύ...». 

Ακούστε το με προσοχή. Είναι πιο επίκαιρο, δυστυχώς, από ποτέ.

Είναι στο χέρι όλων μας αλλά κυρίως στα χέρια της νομοθετικής εξουσίας να βάλουμε ένα τέλος. Απαιτούμε πραγματική δικαιοσύνη. Τα ισόβια πρέπει να γίνουν επιτέλους ισόβια

 

Μπορείς να μας στείλεις το άρθρο σου αλλά και να επικοινωνήσεις μαζί μας στο  spartaristo@digitpres.com